yokluğunun sızısı içimizde kalacaklar listesinde hep önlerde olacak bir ADAMIN arkasından...

gözlerinde sakin bir yalnızlık, bakışlarında

delici bir seziş, çizgilerinde bildiklerinin biriktirdiklerinin

derin

izleri...

kah gülüp neşelenerek,kah çaresizlikle öfkelenerek
hayata dair bize verdiği dersler kulağımızda asılı kaldı.

0 nun takipçileri;

bazen bilgiyle donanmış bir öğretmen
bazen dost arkadaş
bazen sert bir lider

bazen kırılgan bir sevgili bulurdu zengin kişiliğinde.

tarihe dair en önemli detayları bulup gözümüze sokar, siyasete dair en ince
nüanslara dikkatimizi çeker,

aşka dair en yakıcı sözlerle yüreğimizi dağlardı! !

rüyalarımıza giren, hayallerimizin ulaşamadığı Paris i ondan
dinledik. zenginliği kadar, sefaletini de anlattı efsane şehrin. . .

kurtuluş savaşını yaşattı zaman zaman, komutan insan GAZİ Atatürk onun
ağzından daha gerçekçi, daha yakındı bize!

ölmedi
ölmez

eserleri var

şiirleri elimizin altında
düşünceleri kitaplarında
……
bunlar çaresiz avuntularımız.
kaybettik.
ne yazık ki...

ölümü de yaşamı kadar zarif ve özeldi.

kimseleri hastane kapılarında ağlatmadan,kimselere günlerce
endişeler yaşatmadan, mumlar, ağıtlar yaktırmadan,
vakur
dik
zinde

ve sessizce

zamanı tamamlayıp aramızdan ayrıldı kasketini gözlerine siper ederek.

belki ardına heveslerini gizledi, belki sevdalarını, belki korkularını.

ıslak gözlerinde muzip bir ifade vardı belki de

öldüğünde.

ya da umarsız bir keder…

kalbini tutuşturup ona o güzelim şiirleri yazdıran
kadınları neredeydiler kimbilir?
elini tutmalı, terini şilmeli, gözlerine
akmalılardı aslında.

gidişinde yüreklendirmeliydiler, yaşadıklarında
onlara verdiği  güzellikler hatırına…

kaç kadın vardır ki, bırakıp gittiğinde
"ben sana mecburum bilemezsin" densin ardından?
bu . ne şansıtır?

şans bu kadar kısmetsiz midir?

"zaten yok" olanlardan biri, elleri titreyerek, serin bir bardak
su vermeli değil miydi veda ederken bu aleme ATTİLA İLHAN?
onlar için yazılan şiirler helal olsun diye…

kadını kutsayan, aşkı göklere yazan, insanı tepesine
çıkaran o adamın son vedasında yüzüne damlayan
gözyaşları,

sevgili sıcaklığında olmalıydı, kardeş
çaresizliğinde değil.

hiç olmazsa başında bir kadın daha bulunmalıydı şiirlerinden kopup gelen…

belki o şahane derinliği besleyen bu büyük yalnızlıktı.
belki böylesi daha anlamlıydı.

aklımızda,

sözlere asıl değerini vererek anlatan etkileyici
sesiyle,

gözlerindeki binbir anlamı gölgeleyen, haki kahve gri, çapkın kasketleriyle

sonbahar yapraklarının üstünde gözlerini kısarak heryeri kucaklar gibi başı bulutlarda yürüyen, anlatırken önündeki notları hayatı kadar savruk ama

istediğini istediği yerde bulabilen ,zeki bilge muzip kısık gözlü hayaliyle kalacak… öylece kalacak…

sanki hep düşünen,
sanki hep gülen,
sanki hep gören,

ve hiç ara vermeyen bir aşık…

bir şairin, yazarın ,düşünürün, gezginin, ardından söylenecek çok şey var, eğer boğazımızda düğümlenenler olmasa…

hazan mevsiminde aramızdan ayrılan, güz renkli
adam

sana selam olsun!

vatan
 ulus

  insanlık
   Ve aşk adına.